1875-1884 THE EARLY YEARS

5 พฤศจิกายน 1875 ณ โรงแรม เซนต์ เรเกอร์ ถนนคิง วิลเลี่ยม (King William Street) จอห์น เลวิส (John Lewis) และ อาเธอร์ คอนแสตนติน (Arthur Constantin) นักเรียนสองคนจากโรงเรียนชูวส์บิวรี่ นัดแนะเพื่อนร่วมอุดมการณ์อีก 15 คน จากโรงเรียน แบล็คเบิร์น แกรมมาร์ เพื่อมาหารือเรื่องการก่อตั้งทีมฟุตบอล เข้าแข่งชิงถ้วยของสมาคมฟุตบอล

นั่นคือจุดเริ่มต้นของสโมสรกุหลาบไฟ (ทั้งสองโรงเรียน คงประมาณโรงเรียนศึกษาผู้ใหญ่ ของบ้านเราในปัจจุบัน และยุคนั้นเป็นยุคที่รัฐบาลอังกฤษ กำลังส่งเสริมให้คนทั่วไปเรียนหนังสือ โดยโรงเรียนถูกสร้างขึ้น โดยผู้มีอันจะกินในท้องถิ่นนั้นๆ และบริหารงานเก็บเงินค่าเรียน ในรูปแบบของบริษัท อังกฤษจึงเต็มไปด้วยโรงเรียนเอกชนในปัจจุบัน--ผู้แปลและเรียบเรียง)

ประเทศอังกฤษในขณะนั้นเป็นยุคแห่งการค้าขายฝ้าย ประชากรจำนวนมาก หาเลี้ยงตัวเองด้วยการปลูกฝ้าย และแบล็คเบิร์นเป็นเมืองที่เต็มไปด้วย โรงงานแปรรูปฝ้าย จึงถือว่าเป็นเมืองที่มีเศรษฐกิจดี และมีสโมสรฟุตบอลอยู่มากพอสมควร อาทิเช่น Cob Wall, St. Marks, Park Road, Church, Darwen, และ Blackburn Olympic

ช่วงแรกของการก่อตั้งสโมสรโรเวอร์ส อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของสถาบันโอลด์ มาลเวอร์เนียล (Old Malvernians) สีประจำสโมสรเป็นสีเขียว-ขาว ต่อมามีการโอนย้ายสโมสร ไปอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของ โรงเรียนเคมบริดจ์ จึงเปลี่ยนสีประจำสโมสรไปเป็น น้ำเงิน-ขาว ตามสีของโรงเรียนดังกล่าว และใช้สนามของโรงเรียนนั้นเป็นสนามเหย้า ช่วงนั้นถือว่าแบล็คเบิร์น โรเวอร์ส เป็นทีมระดับท้องถิ่น แข่งกันเองภายในเมืองเดียวกันเท่านั้น

BLACKBURN ROVERS IN THE EARLY YEARS-1882-83
Back row, left to right: T. Greenwood, D. Greenwood, J.Haworth, A. Thomas
Middle row, left to right: F. Birtwistle, J. Baldwin,
Front row, left to right: H. Ibbotson(umpire), J. Duckworth, T. Dean, R. Birtwistle,
J. Lewis, F.Hargreaves, W. Duckworth

นัดแรกของสโมสรกุหลาบไฟเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 1875 เป็นการพบกันระหว่าง แบล็คเบิร์น โรเวอร์ส กับสโมสร ครูค (Church) ซึ่งมีเขียนไว้ในบันทึกของสโมสรว่า “บ่ายแก่ๆของวันเสาร์ที่ 11 ธันวาคม 1875 เป็นการพบกันระหว่างโรเวอร์ส กับ ครูค บ่ายสามโมงตรง ลูกฟุตบอลถูกเขี่ยเริ่มเกม โดยเท้าของกัปตันทีมแบล็คเบิร์น โรเวอร์ส เมื่อผ่านไปได้ 30 นาที บริสทวิสเทิล (Birtwistle) ก็ส่งบอลผ่านเส้นประตูเข้าไป ให้โรเวอร์สออกนำ 1-0 นับเป็นประตูแรกในประวัติศาสตร์ของสโมสร แต่ประตูถัดมาเป็นของครูค และเกมจบลง ณ ตรงนั้น”

สนามเหย้าแห่งแรกที่เป็นของสโมสรเอง ตั้งอยู่ในบริเวณที่ถูกเรียกว่า Oozehead (ออกเสียงว่า “อูชเฮด” รึเปล่าผมไม่แน่ใจ แต่รู้สึกว่าจะเป็นคำแสลง ที่ใช้เรียกคนที่หน้าเต็มไปด้วยสิว--ผู้แปลและเรียบเรียง)
เนื่องจากสนามดังกล่าว มีปลักวัวขนาดใหญ่ อยู่ตรงจุดวงกลมกลางสนามพอดี รูปวัวจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของสโมสร ในขณะนั้น

ต่อมา วันที่ 2 มกราคม 1878 มีการย้ายสนามเหย้าไปอยู่ที่ Alexandra Meadows เกมแรกในสนามดังกล่าว แบล็คเบิร์นพบกับสโมสร พาร์ทริค ดิซเทิล (Partick Thistle)
โดยสองประตูจากกองหน้าตัวเก่งของทีม ดิค บริทวิชเทิล (Dick Birtwistle) ทำให้เกมจบลงด้วยชัยชนะของ โรเวอร์ส สองประตูต่อศูนย์

ปี 1879 (หลังก่อตั้ง 4 ปี) เป็นปีแรกที่แบล็คเบิร์น โรเวอร์ส ส่งทีมเข้าแข่งชิงถ้วย FA CUP
ในขณะนั้นถือว่า โรเวอร์ส เป็นสโมสรที่ใหญ่เป็นอันดับสองในเมืองแบล็คเบิร์น รองจาก แบล็คเบิร์น โอลิมปิค

การแข่งระดับประเทศ โรเวอร์สจำเป็นต้องมีผู้เล่นที่มีฝีเท้า และทักษะฟุตบอลระดับประเทศ และ Hughie McIntyre ก็เป็นผู้เล่นคนแรกที่ย้ายเข้ามา (รู้สึกว่าหมอนี่จะเป็นชาวสก๊อตย้ายมาจาก กลาสโกว์ เรนเจอร์ และต่อมากลายเป็นนักเตะในตำนานคนแรกของทีมเรา -- ผู้แปลและเรียบเรียง)

Fergie Suter เป็นนักเตะในตำนานอีกคนของโรเวอร์ส ที่ย้ายเข้ามาในช่วงนั้น แต่การย้ายเข้ามาของเขา นำพาเรื่องวุ่นวายมาด้วย เนื่องจากเค้าย้ายมาจากทีม Darwen (ทีมนี้ตั้งอยู่ข้างทีมเรา คล้ายๆ ลิเวอร์พลูกับเอฟเวอร์ตัน-- ผู้แปลและเรียบเรียง)

แฟนของทั้งสองทีม จึงตั้งตัวเป็นคู่อริกันตั้งแต่วันนั้น และในที่สุด วันที่ 27 พฤศจิกายน 1880 เรื่องร้ายแรงก็เกิดขึ้น เมื่อแฟนทั้งสองทีม ยกพวกเข้าชกต่อยกันในเกม Lancashire Cup ระหว่าง โรเวอร์สและดาร์เวน ทำให้กรรมการต้องเป่ายุติการแข่งขัน เมื่อหมดเวลาครึ่งแรก

ในฤดูกาล 1881-82 โรเวอร์ส จ่ายเงิน 500 ปอนด์ สร้างสนามเหย้าแห่งใหม่ขึ้น ที่ถนนเลมิงตัน (Leamington) เพื่อรองรับการแข่ง FA CUP ในการแข่งรอบสาม โชคชะตาทำให้โรเวอร์ส ต้องเจอกับสโมสรดาร์เวนอีกครั้ง คราวนี้โรเวอร์สเอาชนะได้อย่างถล่มทลาย 5-1 ทำให้อุณหภูมิการเป็นคู่อริระหว่างสองทีม พุ่งสูงขึ้นไปอีก

ในรอบชิงชนะเลิศ โรเวอร์ส เจอกับสโมสร โอลด์ อีโตเนียล (Old Etonians) ยักใหญ่ในวงการฟุตบอลอังกฤษขณะนั้น ผลจบลงด้วยการผ่ายแพ้ 0-1 แต่ชาวเมืองแบล็คเบิร์นก็ต้อนรับพวกเค้ากลับบ้านในฐานะ วีรบุรุษของเมือง (คงยกเว้นแฟนดาร์เวนมั้ง)

และแล้วปีถัดมา ถ้วยแชมป์ FA CUP ก็มาอยู่ในเมืองแบล็คเบิร์นจนได้ แต่คราวนี้เป็นฝีมือของทีม Blackburn Olympic ซึ่งถือว่าเป็นทีมแรก ในแถบภาคเหนือที่สามารถครองถ้วยใบนี้ได้

BLACKBURN ROVERS 1884
Back row, left to right: Lofthouse, McIntyre, Beverley, Arthur, Suter, Forrest
Front row, left to right: Douglas, Sourbutts, Brown, Inglis, Hargreaves

ฤดูกาล 1883-1884 ช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์ก็มาถึง เมื่อโรเวอร์ส เข้าช่วงชิงถ้วยใบใหญ่ที่สุดในประเทศอีกครั้ง พวกเค้าเอาชนะ Southport, South Shields, Padiham, Stavely, Upton Park และ Notts County ทะลุผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศได้อีกครั้ง คราวนี้คู่ชิงของพวกเค้าคือ Queen’s Park ยักษ์ใหญ่อีกทีมในเวลานั้น ผลจบลงด้วยชัยชนะของโรเวอร์ส สองประตูต่อศูนย์ จากฝีเท้าของ บราวน์ (Brown)และ ฟอร์เรสท์ (Forrest) นั่นคือแชมป์แรกของสโมสรโรเวอร์ส (ประตูแรกของ Brown ควีนปาร์ค ประท้วงว่าเป็นลูกล้ำหน้า หลังจบเกมมีการยื่นประท้วงกับทาง FA โดยกล่าวหาว่ากรรมการในสนามร่วมมือกับสโมสร โรเวอร์ส ปล้นชัยชนะของตน แต่FAไม่รับเรื่องไว้ แชมป์จึงตกเป็นของโรเวอร์สอย่างเด็ดขาด ด้วยเหตุนี้โรเวอร์สจึงมีทีมคู่อริเพิ่มขึ้นอีกทีมโดยปริยาย—ผู้แปลและเรียบเรียง )

โชตชะตาเล่นตลกอีกครั้งในฤดูกาลถัดมา เมื่อโรเวอร์สและควีนปาร์คต่างฝ่าฟัน จนมาเจอกันในรอบชิงชนะเลิศอีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็ตอกย้ำในตัวของมันเอง เมื่อโรเวอร์สเป็นฝ่ายชนะอีกครั้งด้วยสกอร์เดิม สองประตูต่อศูนย์ และรักษาแชมป์ไว้ได้เป็นปีที่สองติดต่อกัน

แปลโดย นิวว์ สมาชิกแบล็คเบิร์น โรเวอร์ส ไทยแลนด์แฟนคลับ